Pierwsze prace Carlosa pt. "Nauki don Juana" i "Odrębna Rzeczywistość" składały się z notatek, które dotyczy używania roślin psychotropowych. "Podróż do Ixtlan" przewyższa poprzednie innowacyjnością, bowiem została złożona z notatek, które Castaneda wcześniej pominął. A co zostaje z nauk czarownika, gdy obedrze się je ze środków, które nie są tak do końca potrzebne, są ewentualnościami?

Na to pytanie odpowiada ta książka. W niej również zawarte są nauki don Juana - lecz wraz ze znacznie innymi elementami, niż w poprzednich książkach, a to wszystko dzięki innemu podejściu do sprawy. Nie polegamy już na roślinach psychotropowych.

Jedną ważną techniką, której don Juan chciał nauczyć Carlosa, było zatrzymanie świata. Ta technika składa się z wielu lekcji, które należy przyswoić. Pierwsza część książki została poświęcona tej technice, w której skład wchodzą: potwierdzenie od otaczającego nas świata; wymazanie osobistej historii; odrzucenie poczucia własnej ważności; śmierć jest doradcą; podjęcie odpowiedzialności; być myśliwym; bycie niedostępnym; przerwanie życiowej rutyny; ostatnia bitwa na ziemi; stać się dostępnym dla mocy; nastrój wojownika; bitwa mocy; ostatnia próba wojownika; chód mocy; nie-działanie; pierścień mocy; godny przeciwnik. Ten spis działów da Wam mniej więcej pojęcie, o czym traktuje książka, choć często pozory mylą, to jednak drogowskazy rzadko (chyba, że je ktoś przekręci).

Część druga to zwieńczenie pierwszej, kończy to, co się zaczęło. Część druga to tytułowa "Podróż do Ixtlan", nieustająca wędrówka czarownika do miejsca, gdzie zostawił tych, których kochał, gdzie zostawił swoje pragnienia. Podróż, w której nic nie jest rzeczywiste...

Poznając techniczność książki: liczba stron: 323, wymiary: 210 x 148 mm, okładka: miękka, składa się z dwóch części; część pierwsza: "Zatrzymanie świata"; część druga: "Droga do Ixtlan", która zawiera następujące rozdziały: "pierścień mocy czarownika", "zatrzymanie świata", "podróż do Ixtlan". Trzecia książka Castanedy, pierwsza, która odeszła od podejścia "te wszystkie dziwy, to jedynie wytwór psychotropów". Jedna z tych książek, od których zaczyna poszukiwacz.

Ocena, czy osąd, jest książce niepotrzebny. Jedyne, na co można sobie pozwolić w mówieniu o niej, to to, że z nauk w niej zawartych można czerpać - można przeczytać książkę, przemyśleć parę spraw. To zależy od Ciebie - od Twoich chęci. Wykorzystaj je należycie, życzę Ci Tego.