Zacząłem od ogólnych założeń, założeń negatywnych. Zatem przedstawię jeszcze pozytywne aspekty filozofii: widzimy rzeczy z wielu perspektyw, nie tylko tych, które widzimy, będąc krótkowzrocznymi. Życie nie ma sensu, gdy nie zauważamy ciągów zdarzeń powiązanych ze sobą, celu, do którego dąży. W tym ma rację człowiek głupi, że życie – z bliskiej odległości – nie ma sensu, tak samo jak nie ma sensu sam taniec na skraju przepaści. Nie ma, jeśli przyjąć nieświadomą innych stron perspektywę. Używając dalej przykładu z tańcem, z drugiej strony może być on rytuałem prowadzącym do oświecenia; z trzeciej może być ucieczką od czegoś, co znajduje się poza obrębem przepaści. Brzmi strasznie nierealnie, ale gdy tylko przełożysz to analogicznie na sytuacje w życiu jako tańce nad przepaścią – zobaczysz, do czego przyda Ci się filozofia. Znając sens tego, co się dzieje, jesteś spokojniejszy, zrównoważony. Nie ruszają Cię wymysły chwili, ponieważ doskonale wiesz, do czego zaprowadzą albo jak się skończą.
To bardzo dobry aspekt filozofii. Pomijając go można być zdanym na łaskę losu, który w rzeczywistości – w zależności jak na niego patrzeć – nie jest losem. Los jest losem tylko wtedy, gdy popatrzysz na niego jak na los. Bo jeśli przyjmiesz inną perspektywę, możesz dojść do wniosku, że to, na co patrzysz, jest w rzeczywistości przeznaczeniem – ustalonym losem. Należy przy tym pamiętać, że przeznaczenie jest przeznaczeniem i niczym więcej. Nie róbmy sobie wody z mózgu.
Istnieje takie pojęcie jak "praktyczna filozofia" – pojęcie, które sam stworzyłem na swoje potrzeby. Dlaczego ma istnieć coś takiego jak praktyczna filozofia? Z czym to się je? Jak sama nazwa wskazuje, jest to połączenie, przemiana wiedzy filozoficznej w wiedzę praktyczną. Podaję jej zasady i porady w celu podszkolenia się w dziele zdobywania tej wiedzy:
Filozofią praktyczną nie jest np. "Carpe Diem", "Panta rei", czy inne tego typu. Filozofią praktyczną są najczęściej porady: "to coś dzieje się tak i tak, o tej godzinie" – przy odpowiedniej do tego okazji, powiązanej z treścią porady. Filozofia praktyczna ma odniesienie do danej chwili albo do momentów, które się powtarzają. Mogą być odległe od życia teraźniejszego, ale zawsze – i cyklicznie – będą się zdarzały.
Filozofię stosuje się, gdy potrzeba uniknąć sytuacji albo stanąć z pełnią sił do niej, by przezwyciężyć jej negatywny wpływ na własną osobę. Zaś przesłanie jako takie filozofii przekazuje się przy dobrej sposobności – i kładzie się nacisk na dobre jej przekazanie, gdyż filozofii praktycznej się uczy, nie mówi się jej dla siebie, lecz właśnie dla kogoś. Ktoś, kto chętnie słucha, w mig nauczy się tego, co chcesz mu przekazać. Nauczania trzeba się nauczyć – to talent, który trzeba rozwinąć, niektórzy mają do tego wrodzoną zdolność, niektórzy muszą nad nią popracować. Przy czym nauczanie nie polega na nauce kogoś – raczej polega na tym, by w najbardziej optymalny sposób przekazać najpotrzebniejsze i dobre informacje danej osobie/rozmówcy, prosto i zrozumiale. Wyczucie momentu też jest ważne. Nauczanie jest umiejętnością połączoną z filozofią praktyczną – nie sposób filozofować praktycznie bez talentu nauczania.
Celem filozofii jest uświadamianie człowieka, jak wiele perspektyw można przyjąć patrząc na coś i jak wiele różnych stron może mieć jedna rzecz. Zmiany następują najpierw w naszym patrzeniu na świat – a potem w samym świecie. Taka jest zasada, tak samo człowiek się nie zmienia – tylko patrzymy na jego inną stronę charakteru, zachowania, sposobu bycia.
Sensem filozofii, jej istotą jest przekaz, przesłanie i odkrywanie. Od kogo przekaz i od kogo przesłanie? Od naszej nieskazitelnej istoty, czystego serca. Tylko takie przesłanie i przekaz jesteśmy zdolni zapamiętać i wykonywać z dobrymi skutkami dla nas i otoczenia. Filozofia ma sens – tworzy dobro, gdyż jesteśmy świadomi swoich czynów. Nie ma czegoś takiego jak mniejsze i większe zło – jest dobro albo zło, w zależności od tego, jak dobrze zaplanujemy swoje działania i jak będziemy je wykonywać – serce i rozum pomagają, nie są tylko pustymi, niepraktycznymi słowami.